Autor Wiadomość
Gość
PostWysłany: Nie 15:09, 26 Kwi 2015    Temat postu:

W jakiej temperaturze mam przetrzymywać jajka?
Pokojowa?
sn-11d9
PostWysłany: Pon 16:01, 20 Maj 2013    Temat postu:

Ale baza! Wiem jak rozmnożyć moje ślimaczki Mr. Green
cuks09
PostWysłany: Nie 18:34, 29 Lip 2012    Temat postu: sposób na ślimaki

wystarczy je posypać solą lub miejsca w których one często są lub kupić specjalny preparat
dorifil
PostWysłany: Wto 14:28, 08 Lis 2011    Temat postu: ślimaki

Lepiej napiszcie jak skutecznie pozbyć się tych istot, bo brakuje mi pomysłów Confused
Gość
PostWysłany: Sob 14:40, 20 Sie 2011    Temat postu:

To, że są obojniakami, nie znaczy, że umieją zapłodnić same siebie...
Gość
PostWysłany: Pią 0:34, 10 Cze 2011    Temat postu: Re: Rozmnażanie ślimaków

Anonymous napisał:
Rozmnażanie ślimaków--------------------------------------------------------------------------------

Ślimaki są obojnakami. Potrzebują drugiego osobnika tego samego gatunku, aby doszło do wymiany spermy i złożenia jaj. Niektóre źródła zalecają po pewnym okresie "odświeżenie" materiału genetycznego danej hodowli, przez wprowadzenie nowych reproduktorów z innych hodowli. Tymczasem dowiedziono, że ślimaki mogą nie chcieć kopulować między sobą, jeśli pochodzą z hodowli znacznie oddalonych od siebie.

Po kopulacji, ślimaki szukają miejsca do złożenia jaj. Potrzebują w tym celu ziemi o głębokości około 5 cm. Ziemia powinna spełniać odpowiednie kryteria, powinna też być stale wilgotna (80%). Ziemia może być mieszanką torfu (30%), dzięki czemu, ślimaki nie będą miały problemu z wykopaniem gniazd (i złożeniem kokonu jaj). Składanie jaj powoduje spadek "wagi" ślimaka. Część ślimaków nie odzyskuje wagi sprzed okresu w jakim składała jaja. Średnio jeden osobnik składa 100 jaj w kokonie. Ich ilość zależy od jakości danego ślimaka, jego wielkości, oraz od warunków i mikroklimatu towarzyszących składaniu jaj.

Po złożeniu jaj ślimaki zachowują się różnie. U części nie obserwuje się żadnych istotnych zmian (poza utratą wagi). Takie ślimaki żerują dalej, często ponownie kopulują. Inne po okresie składania jaj, zapadają w stan hibernacji. Dla mniej licznej grupy, to zajęcie jest tak wyczerpujące, że kończy się śmiercią.

Zadaniem hodowcy jest wydobycie z ziemi kokonu z jajkami, rozłożenie jaj w uprzednio przygotowanym inkubatorze (specjalny żłobek do wylęgu lub kuweta). Jajkom należy zapewnić odpowiednią temperaturę, wilgotność oraz skład ziemi na jakiej je wyłożono.

Po pewnym okresie z jajek wykluwają się małe ślimaczki (oseski). W okresie rozmnażania i hodowli małych ślimaków, hodowca musi poświęcić najwięcej czasu ślimakom.

Po sześciu miesiącach młode oseski stają się pełnowartościowymi reproduktorami i są gotowe do kopulacji.
hmmmm czy widzisz co piszesz? bo mnie zdanie typu slimaki sa obojnakami a potem stwierdzenie, że potrzebuja drugiego slimaka, zaprzecza samo sobie. Zdecyduj się
tomaszek1958
PostWysłany: Wto 10:01, 22 Lut 2011    Temat postu:


Ślimaki, brzuchonogi (Gastropoda, z gr. gaster – brzuch + pous – noga) – jedna z najliczniejszych i najbardziej zróżnicowanych gromad mięczaków, zaliczana niekiedy do podtypu muszlowce.


Ślimaki kopalne spotyka się już w warstwach wczesnokambryjskich.


Występowanie


Ślimaki w zasadzie nie opanowały jedynie powietrza. Gromada niezwykle bogata w gatunki i bardzo zróżnicowana – zalicza się do niej około 105 tys. gatunków, z czego w Polsce występuje 6 gat. morskich oraz ok. 200 gat. lądowych i ok. 50 słodkowodnych[1]. W innych źródłach można trafić na dane mówiące o 43 tys. gatunków (z czego w Polsce występuje ok. 200 gatunków ślimaków, zarówno wodnych jak i lądowych), co stanowi 78% mięczaków[potrzebne źródło]. Większość gatunków żyje w morzu – zwykle charakteryzuje je bogactwo barw i kształtów, nie brak też słodkowodnych, ziemnowodnych i lądowych – wymagają zwykle dużej wilgotności środowiska. Wielkość osobników waha się od poniżej 1 mm do kilkudziesięciu centymetrów. Największa znaleziona muszla, należąca do Syrinx aruanus, mierzy 91 cm[2].


Rozmnażanie i rozwój

Ślimaki mogą być rozdzielnopłciowe lub obojnakie. Zapłodnienie jest wewnętrzne lub zewnętrzne. Przechodzą rozwój prosty, rzadziej złożony. W rozwoju złożonym występuje larwa trochofora. Widoczny dymorfizm płciowy.


Muszla


Mały ślimak wylęga się z jaja z pierwociną muszli, tzw. muszlą embrionalną. Muszla ślimaka – jego szkielet zewnętrzny, pełniący bardziej funkcje ochronne niż podporowe – czasem może zanikać lub ulegać znacznej redukcji (Testacellidae), bywa też zagłębiona w tkankach (pomrowcowate). Muszla ślimaków jest zwykle skręcona, bywa też uproszczona (zredukowana do płytki) lub w kształcie czapeczki (przytulik, czareczka), a w Oceanie Indyjskim żyją ślimaki, których muszla jest dwuczęściowa (jak u małży).


Odżywianie





Schemat budowy ślimaka. Oznaczenia:
1. muszla
2. wątrobotrzustka
3. płuco w jamie płucnej
4. odbyt
5. otwór płucny
6. oko
7. czułek
8. zwój mózgowy
9. przewód ślinowy
10. otwór gębowy z tarką
11. wole (cz. przełyku)
12. gruczoł ślinowy
13. otwór płciowy
14. penis
15. pochwa
16. gruczoł śluzowy
17. jajowód
18. wapienna strzałka miłosna
19. noga
20. żołądek
21. nerka pochodzenia metanefrydialnego
22. płaszcz
23. serce
24. nasieniowód




Nagoskrzelny hiszpański szal (Flabellina iodinea) żyje u zachodnich wybrzeży Ameryki Północnej.


Wśród ślimaków występują zarówno formy glonożerne, roślinożerne, jak też drapieżne i pasożytnicze.
Wodne gatunki konsumują głównie drobne glony, zeskrobując je tarką z podwodnych skał, lub też liście wodnych roślin naczyniowych oraz rozkładające się szczątki roślinne.
Lądowe ślimaki roślinożerne podobnie: zjadają zarówno rośliny żywe, jak też martwe, przy czym w większości są wybitnie polifagiczne. Do form wyspecjalizowanych należą m.in. niektóre ślimaki naskalne z rodzaju Chondrina, odżywiające się skorupiastymi porostami pokrywającymi skały. Wiele ślimaków roślinożernych nie gardzi również pokarmem mięsnym, atakując inne ślimaki albo zjadając padlinę (zwłaszcza martwe bezkręgowce). Ulubionym pokarmem licznych gatunków, szczególnie spośród ślimaków nagich, są grzyby i to zarówno jadalne, jak i trujące dla innych organizmów.

Najwięcej ślimaków drapieżnych występuje wśród gatunków morskich. Niektóre z nich (np. rodzaje Natica, Dolium i Charonia- Prosobranchia) polują na żywe zwierzęta, szczególnie na ślimaki i jamochłony, inne zadowalają się głównie padliną (np. rodzaje Buccinum, Murex, Nassarius i Prosobranchia), zwłaszcza skorupiaków, mięczaków i ryb. Jeżeli pokryta jest ona pancerzem, jak np. u dziesięcionogich, to ślimaki wsuwają ryjek do ich wnętrza przez szczeliny pomiędzy tarczami pancerza lub przez odbyt i od wnętrza wysysają zwłoki.

Drapieżne, przytrzymują zdobycz zębami tarki albo nogą, a następnie paraliżują ją wydzieliną gruczołów jadowych. Łup zostaje często połknięty w całości i to nawet wówczas, gdy są nim stosunkowo duże zwierzęta. Obserwowano np. że ślimak przodoskrzelny Charonia nodifera, długości 28 cm, połknął w ciągu 4 godzin strzykwę mierzącą 21 cm, a w ciągu 8 godzin rozgwiazdę o rozpiętości ramion 26 cm. Małże, np. omułki (Mytilus), połyka on razem ze skorupką. Inne przodoskrzelne, np. niektórzy reprezentanci rodzajów Fulgar i Murex wciskają schwytanego ślimaka pomiędzy krawędź nogi a brzeg otworu muszli miażdżąc w ten sposób skorupę. Następnie wsuwają ryjek do jej wnętrza i zjadają ciało. Pełzające w piasku Naticidae otaczają skorupkę napadniętych ślimaków swoją szeroką stopą, drążą w niej zębami tarki kolisty otwór i przez niego zapuszczają ryjek do jej środka. Także niektóre inne rodzaje wiercą otwory w skorupkach ślimaków zębami tarki, a niekiedy także żrącą wydzieliną specjalnych gruczołów (np. Cassis, Murex, JNucella; Prosobranchia).

Nieruchome gatunki z rodzaju Vermetus wydzielają z gruczołu nożnego długie, delikatne nici śluzu, tworząc coś w rodzaju unoszącej się w wodzie sieci do łapania planktonu. Co pewien czas sieć wraz ze zdobyczą jest wciągana do otworu gębowego. Są też ślimaki żywiące się głównie planktonem i drobnymi cząstkami substancji organicznej, wpadającymi wraz z prądem wody do ich jamy płaszczowej, która wówczas ma zwykle specjalne urządzenia służące do ich wyłapywania i transportu do otworu gębowego.

Ze ślimaków lądowych drapieżne są niektóre płucodyszne, np. rodziny Testacellidae, Zonitfdae, i Oleacinidae. Pełzają one stosunkowo bardzo szybko a ich ofiarami są inne ślimaki i dżdżownice.

Form pasożytniczych jest wśród ślimaków stosunkowo niewiele, ale w zależności od trybu życia wykazują one pod względem morfologicznym ogromne zróżnicowanie i należą do wielu grup systematycznych spośród przodoskrzelnych i tyłoskrzelnych. I tak np. przedstawiciel prymitywnej rodziny tyłoskrzelnych Pyramidellidae (m.in. rodzaj Brachystomia) są okresowymi pasożytami zewnętrznymi, o bardzo silnie wydłużonym ryjku, w którego końcowej części znajduje się kolec, wewnątrz pusty, będący prawdopodobnie jedyną pozostałością po zębach tarki. Współdziała on ze swoistym urządzeniem pompującym w przednim odcinku jelita. Kolec ten prawdopodobnie służy do wpompowania specjalnej wydzieliny doprowadzającej ciało ofiary do stanu płynnego. Wspomnianym ryjkiem pasożyt nakłuwa łatwo dostępne, miękkie części ciała ślimaków i małżów, albo czułki osiadłych wieloszczetów i wysysa z nich soki. Poza opisaną adaptacją ryjka, ślimak ten w swej budowie ciała nie wykazuje nic szczególnego. Zewnętrznymi pasożytami szkarłupni, a zwłaszcza rozgwiazd, są niektórzy przedstawiciele rodzin Capulidae i Melanellidae (Prosóbranchia). Bardzo interesująca jest biologia należącego do tyłoskrzelnych pelagicznego gatunku Phyllirrhoe bucephala pasożyta meduzy Zanclea costata. Ślimak ten, początkowo wysysa manubrium oraz kanały promieniste i kanał okrężny meduzy, w momencie, kiedy zacznie przewyższać ją wzrostem i potrafi samodzielnie pływać, objada stopniowo manubrium i czułki. Wreszcie tylko pokurczone resztki dzwonu pozostają przyczepione do szczątkowej nogi pasożyta, który pożera i tę resztkę ciała żywiciela. Dorosła Phyllirrhoe parą czułkowatych wyrostków chwyta drobne zwierzęta planktonowe, zwłaszcza hydromeduzy, oraz obrywa kawałki czułków i innych części rurkopławów, nie będąc przy tym wrażliwa na parzydełka. Robakowate albo pęcherzykowate Entoconchidae, które są wewnętrznymi pasożytami strzykw, tak dalece zmieniły i uprościły swoją budowę, że tylko po stadium larwalnym można rozpoznać ich właściwą przynależność systematyczną. Niektórzy przedstawiciele tej rodziny, o cienkim robakowatym ciele, jak np. Enteroxenos dogieli, dochodzą do 130 cm długości. Przynajmniej część gatunków tej rodziny ma tak uproszczoną budowę, iż odżywia się chłonąc pokarm prawdopodobnie przez ścianki ciała. Dojrzałe samice tych ślimaków stopniowo ulegają degeneracji i giną, a żywiciel wydala ich zwłoki z odchodami do morza i wówczas uwalniają się z ciała matki pelagiczne larwy, mające typową budowę weligera.

Pomiędzy komensalami a skrajnymi pasożytami obserwuje się wśród ślimaków wiele form pośrednich.
Gość
PostWysłany: Sob 13:15, 19 Lut 2011    Temat postu: Re: Rozmnażanie ślimaków

czy oba slimaki po kopulacji skladaja jaja?
Gość
PostWysłany: Śro 19:03, 05 Maj 2010    Temat postu:

Ja też złapałam na dworze ale nie wiem jak je zapłodnic
Nitek
PostWysłany: Wto 22:01, 12 Sty 2010    Temat postu: Hahahaha

Muahahaahahaahahahahahahahahahahahahahahahahahaahahahaha. Musisz je zapłodnić to małe ślimaczki wyjdą Shocked Shocked Shocked Shocked Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Laughing Laughing Laughing Laughing Laughing
LOMCIO
PostWysłany: Sob 13:02, 08 Sie 2009    Temat postu:

i chce miec młode ślimaki lecz nic
lomcio
PostWysłany: Sob 13:01, 08 Sie 2009    Temat postu:

trzymam je w kartonie i żyją juz tydzień
lomcio
PostWysłany: Sob 13:00, 08 Sie 2009    Temat postu:

jak rozmnozyć ślimaki takie złapane na dworze???????????? [/img]
rokicer77
PostWysłany: Czw 13:17, 11 Sty 2007    Temat postu:

Ciekawostka.



Smile
Agnes
PostWysłany: Pon 14:36, 11 Gru 2006    Temat postu:

Dobre

Very Happy

Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group